Het verhaal van Kerstin Donkersloot

Kerstin Donkersloot is verpleegkundige in het Hospice van Volckaert. Samen met haar collega’s heeft Kerstin de zorg over zes bewoners die allen een levensverwachting hebben van maximaal drie maanden.


“Onze bewoners hebben vaak al veel ellende achter de rug. Sommigen hebben hun diagnose lang geleden gekregen, anderen hebben het slecht-nieuwsgesprek pas net achter de rug. Dan is de situatie nog heel onwerkelijk. Wat wij vooral willen doen voor onze bewoners is rust brengen. Rust in de omgeving, rust in de praktische zin, maar ook rust in het hoofd.


Laatst begeleidden we hier een jonge man die nog volop in het leven stond en veel vrienden en kennissen om zich heen had. Toch koos hij ervoor om zijn laatste maanden niet thuis te blijven, maar naar een hospice te gaan. Zijn vrouw had de ziekte namelijk nog niet kunnen accepteren en om de naderende pijn niet te hoeven voelen, vluchtte zij in haar werk. In zo’n situatie is onze belangrijkste zorg niet de ziekte van de man, maar het systeem om hem heen. We proberen dan de partner te ontlasten en tegelijkertijd het gesprek aan te gaan, zodat de relatie kan blijven bestaan. We schipperen om de verbinding te behouden.


Als hulpverleners moeten we in een korte tijd veel vertrouwen opbouwen. Fijngevoeligheid is dus een must in dit werk. Je moet weten wanneer je teveel bent, wanneer je moet stoppen met praten, of wanneer je juist door moet vragen om tot de kern te komen. Naast de zorg die we met ons hoofd leveren, zorgen we met ons hart. Ik kan hier mijn emotie laten zien, zonder dat het mij teniet doet als professional. Het voegt juist iets toe om die kwetsbaarheid te laten zien.


 

 

 

 

"Volckaert heeft oprechte interesse in mij."

 

 

 

 

Een overlijden zie je aankomen, als verpleegkundigen voelen we dat. Dan bellen we de naasten en die gaan dan meestal waken. Maar niet iedereen durft dat. Soms moeten we mensen letterlijk bij de hand nemen om ze contact te laten maken met de persoon die aan het overlijden is. Dat duwtje is dan nodig. We zien ook wel eens dat bewoners of hun naasten niet inzien dat het einde echt nabij is. Die blijven tegen beter weten in hopen genezing. Ik vind het moeilijk om te zien dat iemand gaat zonder zijn angsten, twijfels of zorgen te hebben gedeeld. Ik weet namelijk dat sterven ook heel mooi kan zijn, hoe raar dat misschien ook klinkt.”


Kerstin over opleidingsmogelijkheden binnen Volckaert
"Ik was 20 toen ik mijn opleiding verzorgende IG afrondde en ging werken. Al snel had ik door dat ik niet altijd als verzorgende IG wilde blijven werken. Ik wilde meer verdieping in mijn vak. Bij Volckaert kreeg ik de mogelijkheid om de opleiding tot verpleegkundige (MBO-V) te gaan volgen. Dat is echt een kans voor mij geweest. Het heeft veel gedaan voor mijn eigenwaarde dat er mensen waren die geloofden in mijn mogelijkheden.


Nu ben ik zelf assessor en begeleid ik verpleegkundigen in opleiding. Ik weet dat ik soms heel kritisch ben, maar dit is mijn manier om iets terug te doen. Ik wil mijn leerlingen helpen om alles eruit te halen wat erin zit. Net zoals ik die kans acht jaar geleden gekregen heb. Ik heb inmiddels ook de specialisatie verpleegkundige palliatieve zorg gedaan. Ik vind eigenlijk wel dat dat erbij hoort aangezien ik nu op het Hospice werk. Dat maakt mijn werk compleet."



Bent of kent u ook iemand binnen Volckaert met een bijzonder verhaal? Laat het ons weten via communicatie@volckaert.nl t.a.v. "De verhalen van" en wellicht vindt u uw verhaal binnenkort terug op deze pagina!

Tekst: Sabine Verstijnen
Foto's: Marcel Otterspeer

© Copyright 2019 Volckaert - 100.nl, Merkversterking | Algemene voorwaarden | Extranet Volckaert | Cookies | Privacy